Normaal gesproken zouden we dit eerste blogbericht beginnen met een vrolijke introductie over de schoonheid van de Perzische taal. We zouden schrijven over de poëzie van Rumi, de architectuur van Isfahan en de gastvrijheid van de mensen.
Maar vandaag is ons hart zwaar. Terwijl we deze woorden schrijven, gaat Iran door een van de donkerste en pijnlijkste periodes in zijn geschiedenis. Velen hebben hun leven verloren en miljoenen rouwen.
Misschien vraag je je af: “Is dit wel het juiste moment om Perzisch te leren?”
Wij geloven van wel. Meer dan ooit.
Perzisch (Farsi) is niet de taal van een regime of een overheid. Het is de taal van een volk met een duizenden jaren oude cultuur. Het is de taal waarin mensen nu hun hoop, hun pijn en hun verlangen naar vrijheid uitschreeuwen.
Bij Joy of Persian leren we de taal om die stemmen te begrijpen. We leren de taal om verbinding te maken met de menselijkheid achter de nieuwsberichten.
Zoals de grote Perzische dichter Sa’di eeuwen geleden schreef:
“De mensenkinderen zijn leden van één lichaam,
want zij zijn uit één essentie geschapen.
Wanneer de tijd één lid pijn doet,
blijft er voor de andere leden geen rust.”
Welkom op deze plek van leren, cultuur en verbinding. Laten we elkaars verhalen horen.
Abolfazl & Leila
Voeg toe als voorkeursbron op Google
(Klik op de link en vink het vakje naast onze naam aan)