“Perzisch” en “Farsi” zijn namen voor dezelfde Indo-Europese taal, die door zo’n 110-130 miljoen mensen over de hele wereld wordt gesproken, vooral in Iran, Afghanistan en Tadzjikistan.
Het verschil zit ‘m in de termen:
- “Farsi” is de endonym (de naam die door moedertaalsprekers in Iran wordt gebruikt, afgeleid van de Arabische uitspraak van “Parsi” vanwege het ontbreken van de ‘P’-klank in het Arabisch)
- “Perzisch” is de exonym die vaak wordt gebruikt in het Nederlands en andere westerse talen, en komt van Griekse en Latijnse wortels.
“Perzisch” wordt vaak gebruikt in academische en internationale contexten, omdat het verwante dialecten omvat zoals Dari (in Afghanistan) en Tadzjieks (in Tadzjikistan), die dezelfde wortels hebben maar regionale verschillen vertonen in woordenschat, uitspraak en schrift (Tadzjieks gebruikt bijvoorbeeld het Cyrillische alfabet).
In het dagelijks gebruik zijn beide termen prima، vergelijkbaar met ‘Spaans’ versus ‘Español’. Bij Joy of Persian gebruiken we echter bij voorkeur de term ‘Perzisch’ (of ‘Persian’ in het Engels) om het brede culturele en literaire erfgoed te benadrukken dat sprekers over de grenzen heen met elkaar verbindt.